ben, biz, bizimkiler, herşey, herzaman, heryer

Dün sonunda kaydımı yaptırdım okula. Gerçi internetten yaptırmıştım ama danışmana onaylatmam gerekiyordu. Bilecik’e gittim. Benim okulum Dumlupınar Üniversitesine bağlı olmasına rağmen bölüm Bilecik de. Bilecik den hiç geçtiniz mi bilmiyorum ama geçtiğiniz o büyük yol var ya yaklaşık 5 dakikada geçtiğiniz orası işte... küçük bir yer ama ben inanılmaz özlemişim orayı. Gittiğim gibi yurda attım kendimi. Daha 1. sınıflar vardı ama yinede yurttu işte. Okula gittiğimde fazla bir değişiklik yoktu. Ama ben yinede çok özlemiştim. Sonra arkadaşlarımla görüştüm. Demek ki dedim kendi kendime mezun olunca ben bu muhabbetleri bu yüzleri özleyeceğim. 2.5 ayda bile bu kadar özleyebildiysem. Daha görüşemediğim çok arkadaşım var. Akşam İzmit’e geri dönmek zorunda kaldım çünkü. Bir kısmına msj atabildim “Pazar günü döneceğim görüşürüz diye.” Gelen msjların hepsinin sonunda seni özledik vardı. Bu beni çok mutlu etti. Birilerinin sizi özlemesi ve bunu açıkça dile getirmesi mükemmel bir duygu. Sanırım birazda şımardım. J  Sanırım Bilecik’e gittiğimde 1 ayım arkadaşlarımla özlem gidermek olacak. He bide odama 3 yeni arkadaş daha gelmiş. İşletme 1. sınıflar zamanla tanışcam size de anlatıcam J Zamanla herkesi tanıyıp öğreneceksiniz zaten J